Goudkoorts en de regenachtige westkust

Een Fergburger. Dat moesten we echt proeven als we in Queenstown zouden zijn. Een Fergburger is de allerlekkerste hamburger van het allerbeste Nieuw-Zeelandse koeienvlees verkrijgbaar, aldus meerdere reizigers die we hadden gesproken. Lyrisch waren ze. Onze volgende missie was dan ook een Fergburger eten in Queenstown. We besloten om niet te ontbijten in Te Anau zodat we met flinke trek rond lunchtijd in Queenstown zouden zijn.

Het was 2 Januari en zoals ik al eerder schreef is het hier nu de piek van het hoogseizoen. We wisten dat Queenstown toeristisch zou zijn. Ik dacht dat het kneuterig toeristisch zou zijn. Veel gezellige drukte in een gezellig plaatsje met knusse oudere gebouwtjes in een adembenemend landschap. Maar het was van een verstikkende drukte, echt gezellige gebouwtjes ontdekten we niet, er waren vooral veel winkels en op zich was er een schattig parkje, maar je zag door de mensenmassa de bomen niet. Maar goed we hadden als missie om een Fergburger te eten… je raadt het al… ook daar stond er een mega lange rij alsof het een attractie betrof bij de Efteling. Twee uur wachten op een hamburger, daar hadden we dus geen zin in en doken een Thais restaurant in om onze opgebouwde honger te stillen. Het was heerlijk! Dat van die Fergburger geloven we wel. Daarna ontvluchten we Queenstown.

Goudkoorts in Arrowtown

Een half uur verder rijden en je bent in Arrowtown, een oud goudzoekersdorpje waar nog een oude Chinese goudzoekers settlement was te bezichtigen. Ten tijde van de goudkoorts vertrokken veel arme Chinezen naar Australië en Nieuw-Zeeland om daar hun geluk te beproeven. Langs de ruige westkust van Nieuw-Zeeland vind je dan ook nog oude goudmijnen en verlaten goudzoekers gehuchten. Dit plaatsje was eigenlijk wat ik me van Queenstown had voorgesteld; toeristisch, maar gezellig druk, oude gebouwtjes, stuk historie in een mooi landschap. We besloten daar twee nachten te verblijven. Je kon er mooie lange wandelingen maken en goud zoeken in de rivier. Voor 3 dollar kon je een schepje en een goudpannetje huren. Dus wij op pad terwijl ik me terug in de tijd waande als een goudzoeker met goudkoorts… je kunt nog steeds wat vinden, niet veel,  maar wel iets. Ik kan me voorstellen dat als je daar woont het een leuk tijdverdrijf is. Al was Pris met haar korte spanningsboog na 1 keer al verveeld.

Op naar de bergen, Mount Cook

Een andere highlight is het bezichtigen van Mount Cook. Vaak kun je hem niet zien omdat er wolken omheen hangen. Ook op onze dag van vertrek zag het weer er niet gunstig uit. Maar we wilden twee nachten verblijven op de DOC campground bij het Mount Cook gebergte en hadden goede hoop op schitterend weer de volgende dag.

Kleuren

De weg naar Mount Cook is ook weer van een schoonheid. Iets wat in Nieuw-Zeeland zo onwerkelijk lijkt, zijn de kleuren. Zo knalgroen de bossen zijn, zo knalblauw kan het water zijn. En alles ertussenin. De combinaties zijn vaak ook surrealistisch. Een grasgroen weiland met Hollandse koeien en dan aansluitend een wit tropisch strand met een prachtige heldere azuurblauwe zee met tussendoor vele varens, palmbomen en soms ook dennenbos en uiteraard andere exotische en minder exotische gewassen. Zelfs als het bewolkt is, mistig is en het regent, als de stranden zwart zijn en de begroeiing tegen de steile kliffen geurt van het vocht, dan zelfs kleurt de zee in een blauwe pasteltint als een Chevrolet uit de jaren vijftig. Onderweg naar Mount Cook kom je meren tegen van een onwaarschijnlijke kleur blauw. Als de lucht dan helder is en de zon hoog staat krijg je dan ook foto’s waarbij het lijkt of ze flink gephotoshopt zijn.

Na een ijskoude nacht was het de volgende dag stralend weer. We stonden vroeg op om naar een uitkijkpunt te wandelen. En daar hadden we een half uur lang een majestueus uitzicht op Mount Cook voor ons alleen. We werden alleen gezelschap gehouden door een stel Kea’s, uit de kluiten gewassen bergpapegaaien. In de middag ondernamen we een langere wandeling naar Hooker Lake, waar een gletsjer eindigt in een meer en waar ijsschotsen drijven. Gedurende de tocht hadden we bijna continue uitzicht op Mount Cook.

De wilde westkust

Het Nieuw-Zeelandse alpengebied strekt zich uit over een afstand van 500 km. Het is klimaatbepalend. Aan de westkant houdt het wolkenmassa’s en depressies tegen. Dit betekent simpelweg dat het aan de westkust van het Zuidereiland vaak slecht weer is, terwijl het aan de oostkant van dit eiland mooi blijft. De westkust is ruig en er liggen een aantal trekpleisters; de Frans Josef en Fox gletsjers en de pancake rocks. Via Wanaka reden we naar Fox glacier en het nabij gelegen Lake Matheson, bekend om de prachtige weerspiegelingen. Het weer werd jammerlijk steeds slechter. Zelfs dan is het een schitterend gebied gehuld in regenwoud. We maakten door de miezer nog een wandeling door woud en langs zwart strand met steile rotsen. Zelfs met rot weer is het er mooi en het moet adembenemend zijn als de zon schijnt en de lucht helder is zodat op de achtergrond de witte toppen verschijnen van het Mount Cook gebergte.

Westport

Nu zijn we aanbeland in Westport, een functioneel stadje met een kolenmijn geschiedenis. Door een wolk van regen liepen we vandaag een mooie route langs de kust naar een zeehondenkolonie. Er waren vele jonge zeehondjes, nog afhankelijk van hun moeder, te zien. Velen lagen te luieren en andere zwommen in de zee. Dit spektakel konden we van bovenaf bekijken. Het slechte weer houdt aan en we proberen weer richting mooier weer te gaan. Daarom bereiden we ons nu voor op een meerdaagse wandeltocht in oostelijker gelegen berggebied van hut naar hut: de St. James Walkway. Dit in de plaats van de Queen Charlotte track die we eerst voor ogen hadden. Deze tocht zal ons een dag of vijf kosten. Daarna vertrekken we richting Catherine en Michael voor onze laatste weekendje in Nieuw-Zeeland.

Waar het nog niet zo druk was 😉

Een gletsjer eindigt in het meer, vandaar ook de ijsschotsen…

We dachten even dat er een mummy lag op het strand