Orde op zaken

Uitgerust en met goede zin verlieten wij het heerlijke motel in Kerikeri. In het centrum zouden we nog wat boodschappen doen om vervolgens een, volgens de Te Araroa aantekeningen, makkelijke etappe te lopen naar Waitangi of als het heel goed ging een stukje verder naar Paihia.

Bij winkel één, waar we gevriesdroogd eten konden halen kwamen we een jonge Zwitserse jongen tegen die ook de Te Araroa loopt. Vervolgens kwam er een vrouw al zwaaiend aangereden en bood ons een sinaasappel aan. Ze bleek bevriend met de grondlegger van de route. Na een praatje moesten we gedrieën nog even op de foto. We hadden de straat nog niet over gestoken of we raakten alweer in gesprek met een Duits – Nieuw-Zeelands echtpaar… kortom het duurde die ochtend lang voordat we op pad waren. Maar ach, het zou een makkelijke etappe worden.

Heuvel op, heuvel af

We lieten Kerikeri achter ons en kwamen in een groot dennenbos, met een heerlijke breed glooiend pad. Totdat er een omleiding kwam van de route, toen ging het pad behoorlijk steil omhoog en weer naar beneden. Het bleef maar doorgaan. Op de één of andere manier voelden we ons niet topfit die dag (misschien teveel gegeten ;-)) en voelden de rugzakken extra zwaar met onze bevoorrading. Door onze mind-set dat we al fluitend door de dag heen zouden wandelen leek het nu wel of er geen einde aan kwam. Uiteindelijk kwamen we moe en minder voldaan (ondanks de 24 km) aan bij de camping.

Campertje?

In de ochtend hebben we altijd goede zin, vreten we kilometers en voelt de rugzak niet te zwaar. Maar in de middag verandert de last op onze rug in lood, lijkt de tijd en de afstand die we afleggen voorbij te kruipen en lijkt het alsof je op kleine naaldjes loopt.

Waarom doen we onszelf dit toch aan vragen we ons dan af. Met een campertje rondtrekken en daarna een paar maanden door Azië reizen is toch ook leuk? Zo liggen we dan te fantaseren als we uitgeteld en met pijn in de voeten en benen in de tent liggen. Maar al lachend besluiten we dan onze zelfkastijding voort te zetten. Alleen dit keer bedachten we wel dat we het met wellicht wat minder kilo’s afkonden. We spraken met ons zelf af dat als we een groot plaatsje tegen zouden komen met een postkantoor dat we wat we niet meer nodig zouden hebben terug naar Nederland zouden sturen.

Watertaxi

Bij de etappe die volgde moesten we eerst 13 km water overbruggen (via watertaxi).Vijf kilometer vanaf de camping in Waitangi was er een camping van waaruit de watertaxi je kon oppikken. We besloten daar naar toe te gaan en de dag erna de watertaxi te nemen. Die gaat in verband met het getij maar 1 keer per dag. Na 5 km door het leuke plaatsje Paihia kwamen we aan op een prachtige camping en genoten van onze middag aan het water.

De kleine, maar super snelle watertaxi kwam ons in de ochtend op de camping ophalen. In de boot zaten vijf Amerikaanse jongens die al een halte eerder waren opgestapt. Vier studenten die met elkaar de Te Araroa liepen en 1 solo hiker. Na een prachtig watertochtje langs een mooi haventje en mangroves kon onze voettocht weer verder gaan. De 4 jonge jongens marcheerden snel door en de solo hiker, Luke uit Seattle, die vond het wel gezellig om bij ons te blijven. Dat was wederzijds.

Wandelen door water

We voelden ons goed en hadden na de gave boottocht zin in het bos met onder andere een 4 km lange trip door een stroom. Het was echt prachtig en tot dusver onze favoriet. Het stroompje slingerde door het bos met haar flinke heuvels en grote bomen. Het was net of je in het regenwoud liep en op sommige stukken kwam het koude water tot boven je knieën. Speciaal voor dit soort onderdelen van de route hadden we, toch wel lelijke, Keen sandalen gekocht, maar die sandalen vulden zich steeds met kleine steentjes… resulterend in de allereerste blaar tot nu toe. Pris was de ongelukkige. Daarnaast drogen ze ook voor geen meter, dus de sandalen kwamen als eerste op de lijst van terug te sturen spullen! Uiteraard zijn daar ondertussen dichte waterschoenen voor terug gekomen, want er volgen nog veel meer waterstukken.

De lange, maar mooie dag sloten we gedrieën af tussen de koeien en paarden. De koeien vonden ons niet zo fascinerend, maar de jonge paarden des te meer. In de avond en de nacht kwam het met bakken uit de hemel, maar tegen alle voorspellingen in werd het droog toen wij weer op pad wilden. Luke ging al snel verder op zijn eigen tempo (speedy) en na een tijdje zagen we 2 borden. Het ene wees ons op een art gallery en café 5 km verderop (met heerlijk eten vermoedde we) en het andere wees ons op het feit dat de grote plaats, Whangarei, waar we naar toe wilden om een en ander te reorganiseren maar 41 km verderop was. Beide borden wezen de tegengestelde richting van de route, maar we gingen overstag (kwam door het eten :-)).

Liften is geen doodzonde

We zouden de weg volgen en dan uiteindelijk via highway 1 naar Whangarei lopen. Dan zouden we er al in 2 dagen zijn! En zorgen over die snelweg maakten we ons niet want daar hadden we al eerder over gelopen en dat was heel goed te doen, druk was het niet. Gedurende onze wandeling waren er 2 auto’s die ons zagen en rechtsomkeert maakten om te vragen of we wel wisten dat we verkeerd gingen. Dat wisten we. Drie keer kregen we een lift aangeboden. Wij liepen vrolijk door want het idee dat onze rugzakken na de reorganisatie snel lichter zouden worden gaf ons vleugels.

Toen zagen we highway 1 opdoemen. Er reden auto’s op. Gevaarlijk veel snelle auto’s. Onverantwoord om daarop te gaan lopen. Er zat maar één ding op en dat was om tegen onze principes in te liften. En we hadden het nog niet bedacht of er stopte een auto. Twee vijftigers, een man en een vrouw, collega’s van de Department of Conversation, natuurbeheer van Nieuw-Zeeland. Ze waren erg geïnteresseerd in onze tocht en hadden ons al eerder zien lopen. We voelden ons een beetje beschaamd dat we een lift namen en niet liepen, alsof we valsspeelden. Zij zagen dat helemaal niet zo en dropten ons netjes af bij een Holiday Park in Whangarei.

De Camino versus Te Araroa

Liften voelt voor ons misschien als valsspelen, maar blijkbaar is dat de gewoonste zaak van de wereld op deze route en soms ook pure noodzaak. Ook Luke, mister wildernis, had al een paar keer gelift en we begrepen dat er op sommige stukken services worden aangeboden zodat wandelaars niet een stuk weg hoeven te lopen, maar gelijk op een route in een bos terecht komen. Waar de camino een pelgrimstocht is, een religieuze oorsprong heeft, het gaat om boetedoening en zelfkastijding, is dat anders bij een route als deze. Hier gaat het om een manier om een land te ontdekken, om te reizen op de manier hoe jij wilt. Daarbij zijn er plekken op de route waarbij je wel moet liften of met de boot over moet. Luke stelde het mooi, ‘Is het doel om 3.000 km te lopen of is het doel al wandelend gave dingen te zien’. Misschien is het inderdaad niet zo erg om uiteindelijk bijvoorbeeld 2.500 of 2.300 of 2.800 km te lopen, het gaat om het avontuur.

Inmiddels hebben we 6 kilo teruggestuurd naar Nederland. 6 kilo!! Wie heeft er nou twee broeken nodig? En Uno? En een EHBO-set waar een gemiddeld ziekenhuis jaloers op zou zijn? Extra trui? Twee extra lampjes? En…? Thuis lijkt alles handig, maar hier ga je over elke gram toch extra nadenken! Morgen sluiten we weer, verlicht, aan op de route. Op naar nieuwe wandelavonturen!

Toen het nog het ideale bospad leek…

Prachtige plek om te vertoeven.

Het was inderdaad heerlijk lunchen met uitzicht bij die art gallery en café

Met de watertaxi.

Mangroves.

Wandelen door het frisse water.

Logeren tussen de koeien en paarden.