Cape Reinga en Ninety Mile Beach: de eerste 100 km

Cape Reinga is een spirituele plek voor de Maori en het is de plek waar de Tasmaanse zee en de Stille Oceaan elkaar ontmoeten. Kortom een bijzondere plek om onze tocht te beginnen. Je kunt er niet komen met openbaar vervoer. De laatste 120 kilometer moet je liften of je gaat mee met een tourbus. Wij kozen het laatste.

Simon onze Maori chauffeur en tourguide bracht ons naar wonderschone plekjes in zijn speciale 4×4 bus voordat Cape Reinga werd aangedaan. Ook ontkwamen we niet aan een pitstop bij een winkeltje met de grootste ijsjes in Nieuw-Zeeland. Uiteraard een familiebedrijfje van zijn familie, zoals Simon zelf al grapte. Maar het Hokey Pokey ijsje smaakte er niet minder om. Om 12:30 werden we gedropt bij de Cape.

Eerste stop Camp Twilight Beach

Daar stonden we dan. Nog een beetje onwennig met onze kraaknieuwe rugzakken en wandelstokken. Het weer was prachtig, zonnig, maar niet te heet en een heerlijke zeebries. Rond 13:15 zette we onze eerste stappen op Te Araoa. Om 13:20 was het avontuur bijna afgelopen toen Priscilla door d’r enkel ging en met 17 kilo op haar rug op haar knieën viel. Gelukkig deed ze het nog en kwam ze er vanaf met een kleine schaafwond. We trokken verder  door een prachtig duingebied met de nodige duinbeklimmetjes (oef). Twaalf kilometer naar Camp Twilight Beach was het doel de eerste dag.

Aan het einde van het strand, net voor de ingang van het kampeerterrein stond een lange jongeman met lang zwart golvend haar ons op te wachten. Beetje excentriek. Hij stelde zich netjes voor. Norbert uit Italië. Hij vroeg hoeveel kilo wij meetorsten… Veel te veel antwoordde wij. Maar Norbert droeg 45 (!) kilo met zich mee, waaronder een stapel handdoeken, een grote camera, een flinke tent en eten uit blik. Hij reisde wat rond en liep niet de Te Araroa maar überhaupt bewonderingswaardig dat hij zover was gekomen.

Verder op het kampeerterrein zelf troffen we twee uitgeputte Canadese meiden aan. Wij voelde de kilometers ook, maar op zich ging het best heel goed. Wij waren dan ook niet verdwaald (door hulp van onze verrekijker) in de duinen zoals deze meiden.

Ninety Mile Beach

De volgende ochtend vertrokken we al vroeg, voelden ons kiplekker en liepen vol goede moed richting Ninety Mile Beach. Niemand weet waarom dit strand zo heet, want het is iets van 80 kilometer, maar we kunnen jullie vertellen dat de gevoelsafstand zeker 90 Mile is… Na een prachtige maar steile afdaling met behulp van trappen stonden we op Ninety Mile Beach, vanaf dat moment leefden we met het getij, aan de rechter kant de mooie, azuurblauwe maar ruige zee en aan ons linkerhand de duinen met daarachter bos. De zon scheen in onze rug (in Nieuw-Zeeland kun je maar het beste een tuin op het Noorden hebben) en ook de wind hadden we mee. Mooi maar op den duur eentonig. Er is namelijk bijna geen leven op het strand. Hier en daar een meeuw of een andere zeevogel. Tijdens eb scheuren er af en toe auto’s en van die 4×4 bussen langs. Hier en daar een wandelaar en er wordt ook tijdens eb naar Tua Tua (schelpdier) gezocht. Het grootste deel van de tijd ben je alleen en zie je kilometers lang niets of niemand. De Canadese meiden hadden het dan ook snel gezien en die kwamen we op het einde van de tweede dag tegen achterin een pick-up truck… of we ook een lift wilden. Wij wilden gewoon stug doorwandelen naar het volgende kampeerterrein en de meiden hebben we sindsdien nergens meer gezien. Van de kampeerterreinen moet je je overigens niets voorstellen. Er is namelijk niks, behalve, als je geluk hebt, drinkwater en een soort houten hut met een Dixie toilet.

Vastgeraakte Françaises en de reddeloze zeehond

Na de tweede dag (28 km) op het strand volgende een nog langere derde dag (30 km). Aan het einde van deze dag waren we wel klaar met het strand, maar het vooruitzicht op twee kortere dagen deed ons doorgaan. We eindigde die lange dag in Utea Park. Er was weliswaar nog geen verbinding met de rest van de wereld, maar het was een idyllisch plekje met lieve mensen. We namen een cabin, er was bier, een straaltje wat voor douche doorging en gehinnik van wilde paarden op de achtergrond. Het was perfectie! De volgende dag begonnen we wat later want we hadden maar 18 km te gaan die dag. Na een tijd ontwaarde we iets in de verte. Wat was het waar de zee mee speelde? Het bleek een bumper te zijn van een auto. Toen we het ding al een tijd gepasseerd hadden en achterom keken zagen we een auto stoppen bij de bumper. Een jonge vrouw stapte uit en pakte, onhandig door de wind, de bumper. En ze zoefden weer door. Wij dachten nog ‘als dat maar goed gaat’ want het water stond bijna op zijn hoogst. Een uur later zagen we een auto ingezakt in het zand met de zee onder zich. Het was de bumperauto en de jonge vrouw verscheen uit de duinen. Het was een Française en had de avond ervoor de bumper verloren. Haar reisgenote zocht hulp en zij had alle spullen al uitgeladen. Wij konden haar geruststellen dat het getij niet hoger zou komen. Later die dag scheurden ze al toeterend en uitgelaten langs ons.

Toen we onze tocht vervolgden zagen we een zeehondje op het strand. Eerst dachten we dat het dood was, maar toen bewoog het… We probeerde nog een Lenie het Hart actie. Trokken onze schoenen uit en halveerden onze afritsbroeken. We brachten het beestje zover mogelijk de zee in. Maar het lukte het zeehondje niet om de branding door te zwemmen, het was te zwaar gewond. We konden niet anders dan het achterlaten.

Ahipara

We eindigen de strandetappe in het plaatsje Ahipara. Er is een prachtig begroeide camping met alles erop en eraan. Er is weer een telefoonverbinding en een beetje internet. We maken de balans op en bereiden ons voor op de volgende etappe. We beginnen een beetje te wennen aan de verschillende pijnen, schaafwonden van de rugzak en de ontembare honger en verlangen naar een lekkere maaltijd. Morgen gaan we weer voor een dag of vijf de wildernis in. Eten en water mee en geen telefoon- of internetverbinding.

De ruige tourbus.

Cape Reinga.

Waar de Tasmaanse zee en de Stille Oceaan elkaar ontmoeten

We zijn er!

De eerste etappe.

Priscilla kookt.

Ondergaande zon bij Twilight Beach.

Even pauze…

Eindeloos…

Onze cabin bij Utea Park.

Het einde in zicht!

Afdalen naar Ninety Mile Beach.