We lopen alweer twee maanden. We hebben kilometers door bossen afgelegd zonder iemand te zien, uren door landerijen, wijngaarden en gehuchten met drie huizen gelopen. En niemand te bekennen. Inmiddels ervaren we een dorp met kerk, restaurant/hotel, een klein sparretje en een boulangerie als een grote plaats.
We hebben de lokale bevolking leren kennen als bijzonder vriendelijk en behulpzaam. En zo nu en dan kwamen we ook nog een andere pelgrim tegen waar we ervaringen mee konden uitwisselen. Kortom we zijn verwend met rust, vrijheid en de magie van het moment.
Overspoeld door pelgrimnados
En toen kwamen we volgens plan in het schilderachtige plaatsje Montréal waar we over gingen op een andere route, die van Le Puy naar St. Pied de Port. Opeens zagen we groepen pelgrims lopen. Als je even een pauze had gehad moest je bij wijze van spreken invoegen. We arriveerden in Eauze. Wederom een schattig plaatsje, dat voor ons gevoel werd overspoeld door pelgrimnados (er zijn vele pensionados die deze tocht ondernemen).
Weg rust, weg vrijheid, weg magie… Het was een kleine schok voor ons. En vanaf St. Pied de Port wordt het helemaal massaal naar het schijnt. Jaarlijks beginnen daar zo’n 23.000 pelgrims!!
Route del Norte
Gelukkig voor ons bestaat er ook een veel rustigere route, de Route del Norte oftewel de kustroute. We ontwijken de kudde en nemen deze wat zwaardere kustroute. Hoe klinken verlaten stranden aan een azuurblauwe zee, ruige bergruggen, vissersdorpjes en steden als San Sebastian en Bilboa? Ons erg goed! En dan is het langs de zee ook niet zo ontzettend heet! We buigen nu af naar het Zuid-Westelijkste punt van Frankrijk en daar gaan we de grens over…
Donderdag zijn we in Irun waar de Route del Norte begint. Spanje here we come! Viva España!!!
PriDe on tour 