Juan Carlos

Eigenlijk wilden we iets vertellen over pelgrimsherbergen… Niet ons favorietje… En dan iets over de mensen die we tegen zijn gekomen… Maar op dit moment worden we helemaal in beslag genomen door twee dingen: het einde van deze ongelofelijke mooie tocht  en Juan Carlos…

Twee dagen geleden hadden we een rustig-aan-dag. We zouden 15 km lopen, lekker uitrusten om vervolgens te knallen naar Santiago… Ons doel die dag was Montonedo.

Een verstrikte kitten

Alles verliep als gebruikelijk totdat we er bijna waren. We liepen op een klein pad en daar stonden wat verpauperde huizen. Priscilla hoorde heel hard gemiauw. In een doornstruik lag een kitten verstrikt, schreeuwend om hulp. We verlosten het beestje en zochten de moeder of een nest… Maar niets te vinden. Dan maar naar het dichtstbijzijnde huis. Een oude kreupele tandeloze vrouw opende de deur. Ze stelde geen prijs op katten, wist van niks en joeg ons weg. Wat doe je dan? In de wijde omtrek was niks te bekennen qua mensen…

We besloten het kitten mee te nemen… Ingepakt in mijn fleecetrui wandelenden we door de aanzwellende wind en beginnende regen op jacht naar een hotel. Al snel vonden we er een en smokkelden het kattenkind naar binnen. Zodra de winkels open waren kochten we kattenvoer en een rugzakje om hem of haar in te vervoeren.

Nieuw ritme

Verder moesten we leren wennen aan een nieuw ritme: het kitten dat we Juan Carlos hebben genoemd, als het inderdaad een kater is, ligt ongeveer 2 uur in een diepe coma, wordt wakker, wil eten, spelen en plassen en/of poepen. Dit duurt ongeveer een half uur. Dit ritme gaat dag en nacht door. Niet bevorderlijk voor onze nachtrust.

Wonderwel ging het prima om met Juan te wandelen in rugzakje op de buik. Hij slaapt veel en in zijn speel half uurtje nemen wij gewoon pauze. En, zo bleek, waren we niet de enige met een dier op pad. We kwamen een meisje tegen die al een maand liep met een duif die ze had gevonden toen ie klein was.

Tot dusver gaat het goed, maar we maken ons ook een beetje zorgen… Hij is denken we rond de 4 à 5 weken oud en dus erg kwetsbaar. Juan oogt gezond en is alert en actief, maar hij heeft ook diarree, beetje waterige oogjes en ik bespeurde een vlooi. Hopelijk zaken die verholpen kunnen worden bij de dierenarts. Morgen gaan we er heen voor een check en als alles goed gaat krijgen we dan ook een paspoortje voor hem zodat hij mee kan naar Amsterdam! We zullen dan ook zien of het inderdaad een Juan is of dat het een Maria is… To be continued…