Het wonder van de route

Op een druilerige zondag in december hebben we de kaart en de GR (Grande Randonnee/Grote Route) boekjes erbij gepakt, een fles wijn open getrokken en vervolgens een totaal onrealistisch schema gemaakt.

We hebben niet gekeken naar waar het handig was om te stoppen in verband met slaapplek of eten of zoiets. We dachten dat na verloop van tijd 35 km of 40 km best haalbaar zou zijn. Immers zouden we na flinke tijd te hebben gewandeld helemaal getraind zijn en dat makkelijk aan kunnen.

Voor op schema

Ondanks bovenstaande ondoordachtzaamheid lopen we 3 dagen voor op schema. Het mag een wonder heten. Zeker als je bedenkt dat 30 km voor ons toch wel het maximum is op een dag. 12 kilo op je schouders hakt er best in, ook al voelt het alsof die rugzak aan je vergroeid is en niet zo zwaar is.

Zoals als ze zeggen; vele wegen leiden naar Rome. En dat is hier ook zo. De GR-boekjes beschrijven prachtige routes, maar niet altijd de snelste, soms maken ze een ommetje van kilometers lang zodat je nog even langs dat ene mooie meertje loopt. Op dat soort momenten snijden wij gewoon af. En eigenlijk, zo hebben we opgemerkt, doen alle pelgrims dat. Er worden zelfs hele boekjes gemaakt door de genootschappen over hoe je sneller van a naar b kunt gaan. Daar hebben wij geen gebruik van gemaakt, wij volgen gewoon onze eigen route en dat bevalt prima en doet niets af aan de schoonheid van de weg.