In Bilbao viel het kwartje; het Spaanstalige routeboekje en de gele pijlen die de Jacobsroute markeren komen niet overeen. Gelukkig ontdekten we dit op tijd waardoor we 10 km extra over bergen ontliepen. Dit verklaarde waarschijnlijk ook waarom we een paar dagen ervoor een 15 km lange en zware bergetappe met pijn en moeite hadden afgelegd in 7 uur in plaats van de 4 à 5 uur die we er normaal over doen.
Deze ontdekking deed ons beslissen om de verdere route op onze manier te doen; een beetje van het boekje, een beetje van de gele pijlen en een beetje van Google maps… In Frankrijk deden we dit immers ook met als enige verschil dat de routemarkeringen wel overeenkomen met de routeboekjes.
De door ons gekozen weg
In Frankrijk heeft men vaak geen idee dat er een wandelroute door hun dorp loopt, maar de Spanjaarden weten precies hoe de Jacobsroute gaat. Als wij volgens onze eigen gefabriceerde route moeten afwijken van de gele pijlen route wordt er heftig getoeterd en met de armen de andere kant op gewezen. Of we worden staande gehouden en dan wordt ons verteld dat we de andere kant op moeten. Wij proberen dan in ons beste Spaans, en dat is niet best, uit te leggen dat wij dat heus wel snappen (de gele pijlen kunnen blinden zelfs nog niet missen), maar dat wij het gewoon anders doen. Dus eigenwijs als we zijn lopen we gewoon weer verder op de door ons gekozen weg, de Spanjaard in verwarring achterlatend met een gezicht van ‘ nou, dan moeten jullie het zelf maar weten’.
Het is niet zo heel gek dat de goedbedoelende Spanjaarden zo bezorgd reageren. Het is geen pretje om kilometers om te lopen omdat je een pijl mist. En we kunnen ons inmiddels best voorstellen dat dat ze dat vaak zien gebeuren…
Santander en de pelgrimsherberg
Zoals toen we bijvoorbeeld in de grote en ook wederom mooie stad Santander waren. Volgens de gele pijlen route en het boekje moesten we een veerpont nemen om in Santander te komen… Dus wij zaten gezellig binnen op de boot met Spaanse muziek waarbij de voornamelijk bejaarden die de boot bevolkte op inhaakten en meezongen. Aangekomen in Santander bleek het bovendek vol te zitten met een hele groep Duitse pelgrims.
We groetten de verse pelgrims. Hun schoenen glommen nog, hun kleren waren nog niet uitgelubberd en hun rugzakken waren nog kraakhelder en bij de leider van de groep stak er nog een vlaggenstok bovenuit. We wensten ze een Buon Camino en doken de stad in op weg naar de Pelgrimsherberg, nonchalant en vol zelfvertrouwen. Maar we volgden de pijlen maar half, te druk met het bewonderen van de stad. Ondertussen volgde de groep Duitsers ons op een armslengte afstand… We overwogen nog om voor de grap een 4 sterren hotel binnen te wandelen met de kudde in ons kielzog.
Ondertussen realiseerde de groep dat wij ook maar wat deden en iemand vroeg de weg. Wij pakten onze vertrouwde Google maps erbij en binnen een mum van tijd waren we bij de herberg.
De andere pelgrims kwamen 10 minuten later aan. Misschien een beetje onaardig van ons natuurlijk om hen niet te helpen, maar we voelden ons opeens erg opgejaagd met zo’n horde achter ons aan die er maar gemakshalve vanuit gingen dat wij naar dezelfde plek gingen als zij. Daar worden we dan een beetje recalcitrant en eigenwijs van…
Binnenkort een blog over de kantinewagens… Stay tuned…
PriDe on tour 