Gehuld in poncho en met zeiknatte schoenen zijn we afgelopen vrijdag de grens van Spanje over gelopen! Het was voor ons een gekke gewaarwording dat we “gewoon” naar Spanje zijn gewandeld. Daar stonden we dan bij een treurige grensovergang, terugkijkend naar een land waar we 1,5 maand doorheen zijn getrokken. Een mooi land met lieve, een beetje terughoudende, maar vooral zeer behulpzame mensen.
Het terughoudende karakter was aan de andere kant van de brug wel verdwenen. Met een razend tempo kwam de Spaanse cultuur op ons af. Een drukte van jewelste! Oud en jong loopt ‘s avonds over de straten van de steden en dorpjes en dat gaat gepaard met een hoop gezelligheid (lees: lawaai). Nu is dit na vele Spanje vakanties niks nieuws, maar na de totale rust van Frankrijk was het efkes wennen.
Buen Camino
De Inburgeringscursus is ondertussen goed gelukt. We doen vrolijk met alles mee en dan hebben we het vooral over het eten en drinken aspect. Ook hier zijn de mensen toppie joppie. De oudjes willen ons liever niet naar Santiago hebben, want we zijn veelste gezellig aan de koffietafel (we hebben vooral veel lol met Deb haar vertaal App) en de jongeren wensen ons uit volle borst Buen Camino.
Echter is niet alles rozengeur en maneschijn. De camino del norte is op zijn zachts gezegd zwaar. Continu stijgen (400 mtr) en dalen we over smalle vaak modderige paden. Maar goed hier hebben we, zoals jullie in de vorige blog hebben kunnen lezen, zelf voor gekozen. En er is geen haar op ons hoofd die daar spijt van heeft! De omgeving is schitterend, de andere pelgrims zijn van het relaxte soort en we krijgen ook nog billen van beton!
PriDe on tour 