Debby

Soms kun je maar beter niet alles van te voren weten. Hoe vaak hoor je wel niet; ‘als ik dat had geweten, was ik er nooit aan begonnen’. Onwetendheid kan een zegen zijn. Dat was het ook toen we naar Santiago liepen. We wisten eigenlijk niets. En toch hebben we het verbazingwekkend goed gedaan. Al doende leerden we en een aantal zaken hadden we juist weer wel heel goed voor elkaar.

Je leest over verschillende fysieke voorbereidingen voor thru-hikes als deze. Het is zeker zo dat je je lichaam nooit echt kunt trainen voor zo een lange afstandswandeling. Dat hebben wij toen ook niet gedaan. Sterker nog, ik had al jaren niet meer intensief gesport en had de nodige kilo’s gekweekt. Als je begint aan zo een tocht dan went je lichaam er na een week of twee aan en weet je hoe ver je kunt gaan en of je een pijntje kunt negeren of niet. Het grote voordeel van beginnen in Nederland is dat de routes vlak en aangeharkt zijn. In de Ardennen krijg je pas wat heuvels waarna het ook weer redelijk vlak is. En als je bergen tegenkomt ben je al zo’n twee maanden bezig en is je lichaam sterk geworden. Bij Te Araroa zal het anders zijn.

Wat hebben we geleerd?

Trainen:

Toen hadden we niet getraind, en zeker in het begin was het fysiek zwaar. Nu bereiden we ons lijf voor op zo’n intensieve belasting door veel te sporten. Krachttraining is een belangrijk onderdeel, maar ook uithouding is belangrijk. Voor mij ging hardlopen niet zo goed meer, dus ben begonnen aan spinnen en fietsen. Verder proberen we ook lange wandelingen te maken, om kilometers in de benen te krijgen.  Op deze manier zijn we 4 à 5 keer per week (soms nog meer als de tijd het toelaat) bezig. Hopelijk werpt het zijn vruchten af en kunnen we de fysieke uitdagingen in Nieuw-Zeeland beter aan.

Spullen:

Qua spullen hebben we het toen goed gedaan. We hadden niet teveel mee, alles wat we mee hadden, hebben we gebruikt, behalve (gelukkig) onze EHBO doos. We waren absoluut fan van onze MSR Hubba Hubba tent, deze was licht, makkelijk op te zetten en comfortabel voor zo’n klein tentje. Maar onze slaapzak was te koud en onze crocs namen teveel ruimte in beslag in onze rugzakken, en dat zijn tegelijk de enige spullen die minder bevielen en wat we nu anders gaan doen.

Voor onze tocht in Nieuw-Zeeland zullen we vergelijkbare spullen kopen, maar nu, vijf jaar later, zijn er veel lichtere versies beschikbaar. Uiteraard nemen we nu wel een hele warme lichte slaapzak mee en ook, wat we toen niet hadden, wandelstokken. Omdat je in Nieuw-Zeeland qua weer werkelijk alles kunt verwachten, brengen we ook meer lagen kleding mee. En we zullen dagen achtereen geen plaatsjes tegen komen en daarom is een kookset nu ook van belang, net zoals een Steripen (om water mee te zuiveren) en een zonneoplader voor onze telefoons (tevens gps route hulpstuk).

Eten en drinken:

Je vraagt veel van je lijf, dus dat betekent dat je er goed voor moet zorgen. Wij hadden daar in het begin aan onze tocht naar Santiago daar niet zo over nagedacht, maar je leert snel genoeg als je een flauwte krijgt omdat je te weinig hebt gegeten en gedronken. Toen hadden we geen kooksetje mee en leefden we dagen op stokbrood. Vaak kwamen we aan in slaperige dorpjes waar net alles gesloten was… We merkten dat we erg stijf waren, onze spieren kregen weinig eiwitten bijv. In Spanje was er altijd wel iets wat open was en waar je flink kon eten, dat bevorderde onze lichamelijke gesteldheid. In Nieuw-Zeeland zijn we vaak aangewezen op gevriesdroogd eten waar je gekookt water bij doet. Daarnaast noten, energy bars, havermout etc.  Kortom we moeten er voor zorgen dat we altijd genoeg eten meenemen.

Pauzes:

Pauzes worden vaak onderschat. In het begin liepen we door tot rond het middag uur, namen we een half uurtje pauze, aten wat, en gingen weer. In de vroege uren gaat het prima, maar na de middag werd het zwaarder. We besloten om korte pauzes in te lassen na elk uur of anderhalf uur, we aten dan wat en dronken, gaven de benen wat rust. Dit hielp aanzienlijk!

Mentaal:

Zo een wandeltocht is ook vooral een mentale kwestie. Je kunt nog zo sterk zijn, als je niet meer gemotiveerd bent, er gewoon geen zin meer in hebt, jezelf niet meer kunt pushen, dan houdt het op. Hoe zwaar en vreselijk het soms ook was, we bleven doorgaan… elke stap is er één en stoppen is geen optie,  waren onze mantra’s. En we vonden het afzien altijd de moeite waard. Op den duur wisten we dat het misschien een paar uur zwaar was, maar hoe lekker is dan een biertje, of gewoon helemaal gestrekt liggen, of dat ene uitzicht, of die ontmoeting… Elke morgen, bij het opstaan stond ik altijd weer verbaasd, hoe goed mijn lichaam eigenlijk weer was hersteld en dat ik gewoon weer zin had in een tocht! Met die wetenschap werden de moeilijke momenten ook weer makkelijker.