Rail away door Vietnam deel 1 – Saigon naar Hué

Vanuit Bangkok vlogen we met Air Asia naar het drukke Ho Chi Minh City oftewel Saigon. Bij aankomst keken we onze ogen uit. Overal waar je keek waren scooters en op de een of andere manier flowt iedereen tussen het verkeer door waardoor het bewonderenswaardig nog goed gaat ook. Na een toeterend taxiritje arriveerden we bij ons hotelletje. Midden in de stad boven een Indiaas restaurant. Na wat te hebben gegeten verdiepten we ons nog wat meer in de heftige jaren die dit land heeft gekend en twee dingen stonden dan ook hoog op ons bezienswaardigheidslijstje: Het oorlogsmuseum en de Củ Chi tunnels.

Het oorlogsmuseum

Een relatief simpel ingericht museum, maar wat was het indrukwekkend. Vietnam heeft 30 jaar oorlog gekend en al werd het verhaal in dit museum wellicht wat eenzijdig verteld (communisten zijn de helden en Amerikanen het kwaad) werd het wel erg goed duidelijk wat de impact van de oorlog is geweest. Eerst hebben de Fransen hier flink huisgehouden met hun middeleeuwse martelpraktijken en daarna kwamen de Amerikanen. De Amerikanen hebben vele vele bommen geworpen en het zal dan ook nog 300 jaar duren voordat alle bommen en mijnen zijn opgeruimd. Het is dan ook niet verstandig om in Vietnam van de paden te wijken. Maar wat op ons de meeste indruk heeft gemaakt waren de verhalen en foto’s van de slachtoffers van Agent Orange. Tijdens de oorlog hebben de Amerikanen chemische wapens gebruikt waardoor er vele mensen stierven en misvormd raakten. De effecten hiervan houden 5 generaties aan, de Vietnamezen zijn nu bij generatie 3. Je ziet dan ook erg veel misvormde mensen, ouderen en kinderen met huidziektes of ontbrekende ledenmaten.

Củ Chi tunnels

Een andere oorlogsbezienswaardigheid zijn de Củ Chi tunnels. Hier hebben de Vietnamezen een groot deel van hun overwinning aan te danken. Een verborgen tunnelstelsel in de jungle van ruim 200 km. De gangen zijn klein, te klein voor grote Amerikanen en ze hebben geheime ingangen. Mochten de Amerikanen de donkere tunnels toch betreden dan wachtten er daar aardig wat boobytraps op hun. Na een rondleiding over het terrein en de tunnels bleek hoe inventief de guerillastrijders waren en hoe eng het voor de Amerikanen moet zijn geweest.

Cao Dai tempel

Maar voordat we de tunnels aan deden bezochten we de Cao Dai tempel. Een bijzonder mooie plek waar het Boeddhisme, Islam, Confucianisme, Taoïsme, Vietnamees spiritualisme en het Christendom samengesmolten zijn in het Caodaïsme. Om 12 uur was daar het gebed, zowel mannen als vrouwen in het wit gehuld. Bijzonder om daar bij aanwezig te mogen zijn. De foto’s spreken verder voor zich.

Een aflevering van Rail away

Na 3 dagen verlieten we de drukke stad om per trein naar het noorden te reizen. Vanuit Saigon naar Hanoi is het een tocht van ruim 30 uur. Deze reis deelden we in drieën. De treinen zijn goed, relatief goedkoop, rijden stipt op tijd en tuffen door rijstvelden, dwars door dorpjes en over kliffen noordwaarts.

De Russen

Onze eerste stop was de kuststad Nha Trang. Een Benidorm voor Russen. Eigenlijk valt er niet al te veel over te zeggen. Behalve dat de ‘rijke’ Rus net als zijn Chinese gelijke erg luidruchtig en onbeleefd zijn tegen alles wat lager in rang staat. Dit alles valt extra op als ze met velen zijn. Fascinerend om te zien, maar het was goed om snel weer per trein te vertrekken.

Hué

Stipt op tijd reed de trein Hué binnen. Een niet al te grote stad, maar in het verleden wel een zeer belangrijke stad, de keizerlijke hoofdstad. De Verboden Purperen Stad en de graven van oude keizers zijn er te vinden, maar de stad was ook tijdens de Vietnamoorlog een belangrijke strategische stad. De stad ademt een fijne sfeer. Het is een studentenstad en dat zijn bijna altijd fijne plaatsen, zo vinden wij. Ons hotel, Hué Garden Villa Hotel, lag verborgen in een klein steegje midden in het centrum. Het was in één woord top! Fruit, sapjes, uitgebreid ontbijtmenu, zwembad en dat alles voor 17 euro per nacht. Het personeel trok het begrip hospitality naar een geheel nieuw level, het was of we in een 5 sterren hotel waren maar dan in een familiaire sfeer. De laatste avond werden we met nog een aantal andere hotelgasten uitgenodigd voor een overheerlijk (gratis) diner. Ze wilden een aantal gasten bedanken voor de fijne tijd.. nou dan smelt je hart toch.

Achterop de motor

Uiteraard word je ook in Hué overweldigd door de velen bureautjes waar je een tour kunt boeken. Maar bij onze vrienden van het hotel konden we ook een tour boeken; achterop de motor bij twee familieleden. Nou dat wilden we wel en het was meer dan geweldig! Nu heb ik mijn motorrijbewijs en vind ik het daardoor extra spannend om bij anderen achterop de zitten, maar deze twee mannen zoefden ons relaxed naar alle bezienswaardigheden. Niks geen volle tourbusjes, maar in de wind door de stad en over het platteland. De graven, pagode en de verboden stad waren zeer de moeite waard. Een bijzondere plek was achter de pagode waar de auto staat van een monnik die in 1963 zichzelf in Saigon in brand stak. De foto met de brandende monnik en de auto hangt er achter. Maar ook de graven waren indrukwekkend. De verboden stad is in de Vietnamoorlog erg beschadigd, al is er inmiddels weer veel opgebouwd. Hué, een echte aanrader.

Eerder terug dan gepland

Momenteel zitten we in Hanoi en zijn we ook naar Halong Bay geweest. De blog deel 2 van PriDe’s Rail away zal binnenkort verschijnen. Maar eerst nog een kleine mededeling: volgende week woensdag, iets eerder dan gepland, komen we naar huis. De reden hiervoor is dat mijn moeder eind maart een zware operatie moet ondergaan. Niet levensbedreigend, maar wel iets pittiger dan een blindedarmoperatie. Ondanks dat ze er natuurlijk op aandrong dat we moesten blijven werd ze toch wel heel erg blij toen we haar vertelden dat we op tijd terug zijn. Het extra duwtje in de rug was ook het overlijden van een dierbaar iemand deze week. Mijn oud oom, maar meer een opa voor mij, is zeer onverwachts overleden. Dat zette ons ook aan het denken dat het extra belangrijk is om bij familie te zijn.

Iets meer dan 5 maanden hebben we rondgereisd en het was FANTASTISCH!! Maar het mooie aan reizen is ook de terugkeer naar huis met een hoofd vol mooie herinneringen!

Ze hebben een paar delen van de tunnels wat ruimer gemaakt zodat toeristen er ook in kunnen en een idee krijgen.