Bye..Bye.. Noordereiland, Hello Zuidereiland

Langzaam zakten we verder af naar Wellington. Eén van de natuurgebieden welke we graag wilden zien was de Tararua range. Dit zou tijdens de wandeling één van de moeilijkste gedeeltes zijn, met name omdat in dit berggebied het weer snel om kan slaan waardoor het zicht nihil is en het ook behoorlijk koud kan worden. Twee weken geleden waren in dit gebied nog twee ervaren mannen omgekomen. Omdat we nu met de auto zijn konden we een DOC-campground* opzoeken van waaruit je mooie en vooral veilige wandelingen kan maken. De campground was simpel, maar mooi en aan het begin van één van de wandelroutes. Bij aankomst regende het pijpestelen en het hield pas ’s nachts een beetje op. De ranger vertelde ons dat het de komende dagen niet veel beter zou worden en dat het misschien zelfs zou gaan sneeuwen.

Plimmerton

Na een nacht op de campground hebben we een prachtige wandeling gemaakt van 4 uur. Eigenlijk wilden we nog een nacht blijven, maar als je dan ziet dat het 1,5 uur verder aan de kust prachtig weer is dan geeft zo’n auto toch wel heel veel vrijheid en zo zaten we in de middag op een terrasje in de zon in Plimmerton!

Wellington

Plimmerton ligt bijna aangesloten aan Wellington waardoor we met een half uurtje in centrum arriveerden. Een stad waar wij ons eigenlijk nog niet erg in hadden verdiept waardoor de aangename verrassing des te groter was! We houden allebei erg van de natuur, maar het is af en toe toch ook wel erg fijn om in een grotere stad te zijn. Een stad met veel alternatieve winkeltjes & barretjes, heerlijke restaurantjes, musea, galeries en de meest fantastische bioscoop ever! Tips; Het nationaal museum (gratis en erg interessant), Jam, een kapperszaak (was wel nodig bij mij, Deb wil pas in Christchurch voordat we naar Azië gaan dus die ziet er nog steeds uit als John de Wolf ;-)), The Library (yummie cocktails) en The Embassy (best bios ever).

De oversteek

Na een paar heerlijke dagen in de stad verlieten we het Noordereiland per ferry. De overtocht duurt 3,5 uur. De ferry verlaat Wellington via de kleine haven, vaart over open zee waarna het door prachtige fjorden gaat en aankomt in Picton. Onderweg zagen we zelfs dolfijnen een zeilboot passeren, voor ons was het al prachtig, maar op de zeilboot moet het fantastisch zijn geweest. Bij aankomst kwamen we in Picton, een perfect plaatsje om een nachtje te blijven en waaruit watertaxi’s vertrekken om de Queen Charlotte Track te wandelen. Deze track van 4 dagen over de fjorden willen we waarschijnlijk aan het einde van onze reis in Nieuw-Zeeland nog gaan doen.

Albert Tasman National Park

Iets ten westen van Picton heb je het Abel Tasman National Park wat met name bekend staat om de coastal walkway, één van de 9 great walks in Nieuw-Zeeland. We boekten twee nachten op de Old Mac Donalds Farm, een camping, zodat we een volle dag hadden om een deel van de kustroute te wandelen. Een gemakkelijk pad met mooie vergezichten, heerlijke strandjes en aparte vogels…. een echte aanrader!

Hakka’s en een nieuwsgierige Nederlander

We zijn nog vlak voor het hoogseizoen dus heel druk is het nog nergens. Ook niet op de Old Mac Donalds Farm. Het kampeerveldje deelden we met een camper en later kwam er een jongensschool die het veldje bevolkten. We komen veel schoolreisjes tegen, het outdoorleven wordt er hier met de paplepel ingegoten. Ook aan de Maori cultuur wordt veel aandacht besteed. Deze jongens deden ’s ochtends en ’s avonds Hakka’s, de bekende Maori dansrituelen.

De camper werd bevolkt door Nederlandse pensionados. De man bemoeide zich overal mee en probeerde ook mee te doen met de jongens… na een tijd kwam hij ook bij ons buurten, want hoezo hebben wij zo’n dikke dure bak (zijn eerste vraag). Verder was hij niet zo onder de indruk van Nieuw-Zeeland. Daarom vroeg ik maar of ie het wel naar zijn zin had… toen krabbelde hij wel weer wat terug. Een toch wel vervelende man, met name omdat hij zo gefixeerd was op geld. Hij kon er niet over uit dat wij zo jong zo lang van de baas (een hond heeft een baas, maar goed) weg mochten en hoe wij dat dan konden betalen. Hij vroeg zelfs of we er voor geleend hadden (bizar?!). Naar onze toelichting luisterde hij niet, bij nader inzien had het grappig geweest een beetje te dollen met deze man. Uiteraard zijn we ons enorm bewust van onze luxe positie, maar het is fascinerend dat veel mensen zo geobsedeerd zijn van wat andere mensen hebben.. dat naast onze dikke uitziende bak een klein tentje staat valt hem niet op, dat Debby ook niet meer de jongste is wordt vaak niet gezien (wat telkens voor zeer grappige reacties zorgt bij het laten zien van haar legitimatie in de supermarkt bij de aanschaf van een flesje wijn) en het feit dat wij hard hebben gespaard wordt weggewimpeld. Dat wij zaken als kinderen en (weer) een huis kopen (lees: hypotheek afsluiten) even vooruit schuiven maakt dat we nu deze kans konden pakken. Fascinerend hoe vaak mensen naar andere mensen kijken i.p.v. te zien hoe goed ze het zelf wel niet hebben. Je kan er maar druk mee zijn!

Zandvliegjes

De ochtend van vertrek ging het regenen waardoor we letterlijk werden aangevallen door de zandvliegjes. In heel Nieuw-Zeeland komen deze vliegjes voor en eerder hebben we al reuze jeukende beultjes op onze benen gehad, maar nu leek het wel of ze weken niet gegeten hadden. Snel pakten we alles in en stapten we in de auto, maar helaas toch weer gebeten… ik heb volgens mij nog liever tien Tarantula’s dan die irritante jeuk (ok..ok.. dat neem ik terug.. brr..).

Aardbeving

Gelukkig hebben wij niks gemerkt van de aardbeving maar onderweg naar Wellington zagen we steeds meer de gevolgen hiervan. Zowel op het Noorder- als het Zuidereiland zijn hele stukken weg verzakt en veel gebouwen zijn nog gesloten voor inspectie of moeten gerestaureerd worden. In Wellington waren ook veel restaurantjes gesloten en zag je overal briefjes op de ruiten van bedrijfjes hangen waarop stond waarnaar toe ze tijdelijk waren verhuisd. De hele stad is een beetje verdwaald. Een deel van de highway 1 in het noorden van het Zuidereiland is nog steeds niet open waardoor iedereen 2 á 3 uur moet omrijden. Wij hebben van het meeste geen last, maar je ziet wel goed wat de impact het voor de bevolking is. Iets wat in het National museum in één van de tentoonstellingen ook goed in beeld werd gebracht. Echt heftig!

Van het Abel Tasman zijn we onderweg naar Christchurch voor een weekje farm werk. Momenteel zitten we, met jeukende armen en benen, in een heerlijk motel in Hanmer Springs. Vandaag vertrekken we naar de farm! We zijn heel benieuwd en hebben er super veel zin in!

*DOC-Campgrounds, Het Department of Conservation (DOC) beheert meer dan 250 campings in Nieuw-Zeeland die allemaal bereikbaar zijn met een camper of auto. Dit zijn over het algemeen vrij eenvoudige campings (voor een paar dollar) op prachtige, afgelegen locaties.

Tararua Forest Park

Tararua Forest Park

Mooi uitzicht over de zee vanuit onze kamer in Plimmerton

Bij Plimmerton

Bij Plimmerton

Wellington

Prachtig Wellington

The Embassy

In het Nieuw-Zeeland museum. Tentoonstelling over Nieuw-Zeelanders in WO I

In het Nieuw-Zeeland museum. Tentoonstelling over Nieuw-Zeelanders in WO I

Cindy Sherman tentoonstelling

Met the Cable car naar de botanische tuinen

Moeilijk te zien op de foto maar er zwemmen dolfijnen bij de zeilboot

Prachtige tocht door de fjorden

Picton

Onderweg naar het Abel Tasman National Park

Boys will be boys bij Old Mac Donalds Farm

Lamas!

Vreemde vogel

Op de coastal route

Prachtig strand

Brutale Weka