Zoeven door vulkanisch gebied

En toen hadden we dus een auto. De afstanden die we dagelijkse wandelden kost ons nu een minuut of 20 in plaats van de zes tot acht uur die het ons eerst kostte. Een auto betekent ook dat we weer even moeten wennen aan deze manier van reizen, aan een nieuw ritme. Ook betekent het dat we meer mee kunnen nemen en dat we onze kampeerspulletjes wat kunnen uitbreiden. Een extra broek, shirtjes en sneakertjes zijn nu ook geen overbodige luxe.

Hamilton

Alles ten noorden van Auckland en Auckland zelf, daar hadden we al genoeg gezien vonden we. Dus onze eerste stop was Hamilton, ongeveer een uurtje rijden ten zuiden van Auckland. Een behoorlijk stadje redelijk centraal gelegen. Daar zouden we flink shoppen. Maar shoppen is niet onze lievelingsbezigheid, dus al snel waren we afgeleid. Hamilton is niet perse een heel gezellig stadje, maar het ligt wel aan de mooie ruige rivier de Waikato. Daarnaast regende het er pijpenstelen en was alles daardoor in grauwheid gehuld. We voelden ons ook erg vermoeid, alsof ons lijf dacht te mogen ontspannen na vier weken hard werken. Typisch zo’n dag om je bed niet uit te komen en series te kijken op Netflix. We slaagden voor een paar zaken en als beloning mochten we van onszelf naar de film. De Accountant is een aanrader! Na een goeie maaltijd in de pub, doken we vroeg de tent in.

De volgende dag was het droog maar nog steeds winderig en kil. Daarom hadden we ook een motelletje geboekt in Tauranga met een heus privé thermaalbad. Maar eerst een bezoekje aan de Hamilton Gardens. We wisten niet wat we er van konden verwachten, maar we reden er toch langs. We waren blij verrast. Het was eigenlijk een tuinmuseum, met tuinen uit de hele wereld en uit verschillende tijden. Het was tot onze verbazing erg rustig. Dit bleek vooral te danken aan ons loopritme van vroeg opstaan, toen we vertrokken kwamen de busladingen bejaarden en Chinezen.

Stinkende stadjes en de aardbeving

Nieuw-Zeeland ligt op een breuklijn van twee aardplaaten. Op het Noordereiland zijn er daardoor vulkanen ontstaan, op het Zuidereiland het alpengebied en er vinden daardoor ook regelmatig aardbevingen plaats. Wij bevonden ons nu in het vulkanische gebied aan de oostkust. Voordat we bij het motel incheckten, lunchte we eerst nog even aan het water bij een parkje. We bestudeerde de wijdverspreide borden met informatie over wat te doen bij een tsunami. We concludeerden dat we door even een stukje landinwaarts te lopen veilig zouden zijn. ’s Middags luierden we in het gedateerde maar nog steeds functionele motelkamer met privé thermaalbad. In dit vulkanische gebied graaf je een gat in je tuin en voilá je hebt je persoonlijke thermaalbad vol met mineralen en de bijbehorende zwavellucht. De rotte eieren lucht namen we voor lief, want het bad was een weldaad voor ons lijf en vooral ook voor de open schaafwonden op mijn heup die door mijn rugzak waren veroorzaakt.

Na een heerlijke nacht werden we wakker met bezorgde berichtjes. Of alles okay was met ons in verband met de aardbeving en het tsunamigevaar. Het nieuws moest nog even indalen, maar wij hadden dus helemaal niets gemerkt. Uiteraard zochten we het nieuwskanaal op op de tv. Daar werd alles goed bericht en lag de focus op de gebieden die getroffen waren. Waar wij waren was niets aan de hand. Maar Nieuw-Zeeland is best groot ook al lijkt het niet zo naast het reusachtige Australië.

We besloten wel om niet naar een andere kustplaats te gaan, i.v.m. het tsunamigevaar, maar naar Rotorua, een echte stinkstad. Het staat bekend om de rotte eieren lucht en de borrelende stomende modderpoeltjes. Dat moesten we natuurlijk zien, al hoefde ruiken niet persé. Verder zijn er ook geisers die tot ware toeristenparken zijn omgedoopt met Maoridorpen en Kiwiparken. Uiteraard betaal je je hiervoor helemaal blauw. Daar hadden we geen zin in en zo belandden we in een prachtig Redwoodbos waar je heerlijk kon wandelen. Nieuw-Zeeland kan erg in de kosten lopen als je alle ‘toeristische’ dingen bezoekt, maar vaak heb je in het zelfde gebied mooie DOC-wandelingen die gratis zijn en waar je ongeveer het zelfde ziet, vaak nog meer omdat er geen busladingen voor je neus staan.

Op naar Mount Doom

Uiteraard stond op onze must see lijstje de vulkanen Mount Tongariro en Mount Ngauruhoe (Mount Doom) met de prachtige meren en dreigende landschap. Tussenstop werd Taupo bij Lake Taupo, het grootste meer in Nieuw-Zeeland, wederom een prachtig gebied. Echter het weer bleef maar druilerig en kil en ook was er zware regenval. We bleven twee nachten. Je zou vanaf het meer de sneeuwtoppen van de vulkanen kunnen zien, maar daar was het te slecht weer voor. Wel konden we nog een schitterende wandeling maken naar de Hukafalls.

Het weer zou opklaren dus vol goede moed trokken we naar Whakapapa village van waaruit we de Tongariro Alpine Crossing konden gaan ondernemen. Een dagwandeling van ruim 19 kilometer die als één van de spectaculairste wandelingen in Nieuw-Zeeland wordt gezien. Maar daarvoor moet het weer wel goed zijn. Het weer bleef grillig, guur en regenachtig, wat het landschap een extra dramatisch effect gaf ondanks dat de vulkanen redelijk onzichtbaar bleven. Het hotel aan het begin van het dorp, Chateau Tongariro deed ons denken aan het hotel uit de film The Shining naar de thriller van Steven King. We boekten twee nachten op de camping in de hoop dat het weer zou opklaren. De voorspellingen waren niet goed, hagel en sneeuw werd er beloofd die nacht. We zouden het per dag bekijken hoe het zich zou ontwikkelen. Die dag aten we wat soep in het café van The Shining hotel, we draaide wat wasjes en warmden ons op in de keuken van de camping. We ontmoette Chelsea. Een Nieuw-Zeelandse die ook had getracht de Te Araroa te hiken en ook tot de conclusie kwam dat het niets voor haar was. Nu reisde ze door haar thuisland, zoals wij met de auto en het maken van verschillende dagtochten. Ondanks dat we erg tevreden zijn met onze keuze voelt het toch goed als je een ‘lotgenoot’ ontmoet.

Die nacht was het koud… maar onze ganzendonzen slaapzakken deden goed dienst, dit was de ultieme test. De volgende dag zag het er niet naar uit dat we de Tongariro Alpine Crossing in de komende dagen konden hiken en daarom maakten we een andere prachtige wandeling door elfenbos, langs versteende lavastromen en een waterval. Ondanks de kou en motsneeuw die hoger op de vulkanen bleef liggen kregen we wel goed zicht op de immense bergen en dwaalden we door het Lord of the Rings decor.

Napier

Na een week guur en kil weer hadden we sterk te behoefte aan warmte en zon. We besloten naar Napier af te reizen, ruim twee uur verderop aan de oostkust. Een wijnstreek en een gebied met veel zon en warme voorspellingen. We vertrokken in een dikke mist, het landschap veranderde, reden nog langs Lake Taupo en via een Bob Ross aandoend berglandschap naar de kust. En inderdaad, daar klaagden de mensen dat het zo warm was. Voor ons gevoel kwamen we in een schitterend luxe zuid Frans plaatsje in art deco stijl. Heerlijke restaurantjes, kunstwinkeltjes en zwarte vulkanische stranden (toch stiekem luxe poezen). We blijven hier even genieten van de zon en houden nauwlettend de weerberichten voor Mount Doom in de gaten. Als het de komende dagen beter wordt gaan we terug om de Crossing alsnog te lopen en anders vertrekken we langzaam verder zuidwaarts.

De weegschaal

Onze lijven hebben heel wat te verduren gehad de afgelopen maand. Langzaam trekken we bij. We voelen ons steeds beter alhoewel we nu vaak wel wat stijver uit de tent kruipen. Inmiddels merken we ook dat onze broeken een stuk losser zitten, dat onze truitjes en t-shirtjes een beetje om ons heen beginnen te lubberen. Wat het zwervergevoel verhoogt. We zijn afgevallen. Maar hoeveel dat wisten we nog niet. Nu zijn we op een camping met een weegschaal die goed lijkt te werken… Shocker! We zijn allebei ruim 10 kilo afgevallen! We proberen dit natuurlijk zo te houden en blijven actief (hardlopen en wandelen) en letten op ons eten (met een kleine uitspatting op zijn tijd). We wisten dat we door de wandelinspanning gewicht zouden verliezen, maar zoveel in vier weken, dat hadden we niet verwacht. We voelden ons al een stuk lichter, maar vanmorgen met hardlopen voelden we ons net elfjes…. oké we zijn het dan nog wel niet, maar het begin is er 😉

Hamilton Gardens – Japanse tuin

Hamilton Gardens – Italiaanse tuin.

Een vroeg Maorische tuin.

Tudor tuin

Onze thermaalbad

Stinkend stomend modderpoel in Rotorua

De eenden lijken zwartgeblakerd op een stoommeertje.

Ook de zwanen zijn zwart in Rotorua.

Redwoodbos nabij Taupo.

Majestueus.

Als je voor een DOC wandeling kiest kom je dit soort dingen tegen…

Wandeling naar de Huka Falls

De Huka Falls.

We arriveren in het land van Mordor

Kou en natte sneeuw… maar prachtig elfenbos.

Mount Doom laat zich eindelijk zien.

We realiseerden ons niet dat Kiwi’s zo groot zijn…

The Shining…

Art Deco stadje Napier

Nieuw-Zeeland komt in de kerstsferen